Bergerac - het mag vakantie heten...

Zicht op Bergerac aan de Dordogne

Frankrijk als reisdoel in vroeger tijden...

Frankrijk was niet alleen voor mij, maar voor een hele generatie in de jaren 1970 en '80 de eerste keus om naartoe op vakantie te gaan. Het klimaat was en is aangenaam, het landschap inspireerde vele schilders en poëten en last but not least was het land in die dagen geliefd bij hippies. Het romantische beeld van "leven op stokbrood en wijn" trok velen naar Zuid Europa. De Provence, Haute Provence en Languedoc waren mijn favorieten. Toen vliegen nog buiten bereik lag voor een klein budget en de Thalys er nog niet was, maakte een trein - of autoreis van minimaal twintig uur deel uit van het gevoel "op vakantie te zijn". In één ruk doorrijden zonder overnachting gaf daarbij een zekere status. Er waren ook bus pendels naar Zuid Frankrijk tegen afbraakprijzen. Je kwam volledig gekraakt aan, maar vakantie was immers het avontuur tegemoet gaan...afzien hoorde daarbij. 

Ik verruilde Frankrijk later voor Spanje. Mede ingegeven door de onzekere Europese coronakaart besloot ik een weerzien met Frankrijk. Er was immers altijd een treinstation te vinden mocht ik onverhoopt moeten terugkeren.  Hoe zou ik Frankrijk ervaren, na zo'n lange tijd? De keuze viel op Bergerac, in de Dordogne. Het was een opportunistische keuze, dat geef ik onmiddellijk toe. Er is namelijk een vliegveld. Ik wilde alles nog eens beleven wat twee jaar niet kon...We mochten weer vliegen, ik had mijn 'Pass sanitaire' in the pocket...kortom. 

De poëzie van Frankrijk: Kees van Dongen, 'Fleury' - 1905 

Bergerac - met Cyrano

Iedere stad heeft een selling point. Voor Leiden is dit Rembrandt - voor Bergerac...Cyrano de Bergerac...naar een verhaal van Edmond Rostand uit 1897. Het is eigenlijk een draak van een verhaal over ultieme opoffering. Want Cyrano, die niet kan geloven dat hij begerenswaardig is, wordt de stem van zijn concurrent in de liefde, die het meisje verovert waar hijzelf smoorverliefd op is. Op een dag komt de persoonsverwisseling uit - want Roxane is intussen door leed overmand in een klooster getreden en Cyrano zelf stort na de onthulling dood ter aarde...Maar opofferingsgezindheid spreekt velen tot de verbeelding. Er heeft werkelijk een Cyrano bestaan, een schrijver en poëet die leefde van 1619 tot 1655. Het is de vraag of het verhaal dat op hem werd gebaseerd complimenteus bedoeld is...


Standbeeld van Cyrano in Bergerac - een toeristisch punt...

Zonder twijfel is Bergerac een schilderachtig stadje aan de rivier de Dordogne. Overal trekt het oog naar middeleeuwse vakwerkhuizen...schilderachtige straatjes...Grote trekpleister is die rivier...Het is dan ook een geliefd stadje voor dagjesmensen...Het uitgestrekte gebied de Dordogne nodigt uit tot rond toeren...wat ik ook deed door een lijnbus te nemen naar het stadje Villeneuve-sur-Lot, ofwel: 'Villeneuve aan de rivier de Lot'. De meesten zullen allemaal wijnmerk-associaties krijgen: Lot et Garonne...Bergerac...buiten het stadje liggen uitgestrekte wijnbouw gebieden...










Aan de rivier de Lot, bij Villeneuve-sur-Lot


De poëzie van het landschap

Ik ben niet teleurgesteld in mijn poging te hervinden wat mij in vroeger tijden naar Frankrijk trok. Het landschap is veelzijdig, veelkleurig ook, en heeft onmiskenbaar poëtische kracht. Bij een veld met zonnebloemen raak je éven Van Gogh aan...zie je wat zijn oog moet hebben gezien...zeker als daarbij de zon onbarmhartig schijnt... Ik was ooit in Arles...in Aix-en-Provence...in Bordeaux...zuidelijker in Montpellier...waar ik pardoes, in een stadje in de omgeving, Hugo Claus plotseling zag oversteken...







Zuchtjes wind in afwachting van een openbrekende lucht door onweer...


Het was een weerzien wat niet tegenviel...Al verloor ik óók mijn hart aan Spanje...de bergen...de schaduwen in de straatjes tijdens de siësta...de hectiek van Alicante stad en Valencia als stad van moderne, geëngageerde kunststromingen in het IVAM, museum voor hedendaagse kunst. Ik heb in Frankrijk een mooie, nostalgische toer gehad... Ik hervond mijzelf als toen, in een heden: het voelde als een oude kennis die ik misschien nóg eens op ga zoeken...



Gravure uit 1898, van de eerste toneeluitvoering van Cyrano - bron: Wikipedia