Doorgaan naar hoofdcontent

Rumoer in de stad - de tachtigers - Breitner, Israëls, Willem Witsen, de Veth, en.... Willem de Zwart




Verrast door de grote overzichtsexpositie van de tachtigers - met veel werk van Willem de Zwart (1862-1931)

Willem de Zwart was de broer van mijn overgrootmoeder van moeders kant - het was een grote Haagse familie. Twee broers werden kunstschilder - Willem en Pieter. Willem de Zwart valt onder het rijtje kunstschilders van de zogenoemde "Haagse school" - een stroming die zich kenmerkt door nieuw élan, doordat de kunstenaars erop uittrokken en het academische van zich af wilden schudden.

De expositie in het Haags gemeentemuseum legt de nadruk op de overgang van landschapschilderijen naar het schilderen van taferelen in de grote stad - in navolging van nieuwe kunststromingen in heel Europa. Breitner fotografeerde uitgebreid - een nieuw medium - en rond het fin de siècle groeiden steden uit tot ware metropolen. Er ontstond een behoefte om dit vast te leggen.





Willem de Zwart - zelfportret als nar - ca. 1890-1892

Meisje met Japanse parasol - ca 1889

Studie door Richard Bionda uit 1984



Portret van Maria Hendrika, dochter van Willem de Zwart - ca. 1889









Portret van een meisje


Uit het archief: de andere broer Pieter de Zwart

Het leeftijdsverschil tussen Willem en Pieter de Zwart (1880-1967) was aanzienlijk, Willem was 18 jaar ouder. Pieter de Zwart had twee solo exposities in de Haagse Kunstkring.




Foto van een uitstapje: in het midden staat mijn oma tussen haar ouders, mijn overgrootouders. Mijn overgrootmoeder - was de zuster van Willem en Pieter de Zwart. Het waren dus volle ooms van mijn oma. Rechts mijn opa. Foto:omstreeks 1924.


Pieter de Zwart - zelfportret (coll. MdB)

Pieter de Zwart, potloodtekening - voorschets vrouw in keuken (coll. MdB)


Pieter de Zwart



Populaire posts van deze blog

Twee bekroningen: naar Idwer de la Parra - schrijver/beeldend kunstenaar/acteur en naar Alfred Birney - behalve schrijver met een lange staat van dienst ook musicus

De grootste bekroning op zaterdag 23 september door De Maatschappij der Nederlandse Letterkunde was de Henriëtte Roland Holstprijs voor Alfred Birney - waarmee eigenlijk niet alleen de prijs werd toegekend aan 'De tolk van Java', maar in wezen voor een boek, dat een weerslag is van een oeuvre dat hij in een periode van 30 jaar opbouwde. Hij refereerde hier zelf nog even aan in een reactie op een vraag van Jacqueline Bel, die hem interviewde, over de gelaagdheid in de roman, de stijl en vorm - de vermenging van feit en fictie. "Wil ik daarop antwoorden, moet ik college komen geven", aldus Birney. "Natuurlijk zit er ook dertig jaar schrijverschap in dit boek...."




Een mooie bekroning voor een auteur die door de Libris literatuurprijs eerder dit jaar zijn doorbraak beleefde naar het (hele) grote publiek. 'De tolk van Java' wordt nu al uitgeroepen tot de toekomstige klassieker binnen het canon van de Nederlandse moderne literatuur.

De schrijfcarrière va…

Thomas Mann in Noordwijk

Bijzondere zaken:
Een bijzonder uitgaafje door de kenner van historisch Noordwijk Peter Mulder:  aardige anekdotes over de drie zomers die Thomas Mann in Noordwijk verbleef, in 1939, 1947 en 1955.





Thomas Mann in Noordwijk aan zee

Drie zomers verbleven Thomas Mann en Katia in Noordwijk aan zee, in 1939, in 1947 - toen hij voor het eerst weer in Europa was - en in 1955, de zomer kort voor zijn overlijden op 12 augustus van dat jaar. Wie rondloopt op die plek: Grand hotel Huis ter Duin, waar een suite werd gereserveerd - aan "een kamer" deed Thomas Mann niet...begrijpt wat hem beviel in Noordwijk aan de Noordzeekust. 

Het landschap in de omgeving van  het Noord-Duitse Lübeck en vooral het nabijgelegen Travemünde aan de Oostzee, ademen in het klimaat en in de villabouw in het duingebied dezelfde sfeer. Huis ter Duin herinnerde hem vermoedelijk sterk aan het Kurhaus in Travemünde. Wie bovendien Thomas Mann wil leren kennen, moet naar de zee.













Speciaal zitje en aparte trap vanaf Huis ter Duin




De mondaine badplaats Noordwijk in de periode van Thomas Mann









Uitbundige meimaand in een park vol verrassingen

De meimaand ging zó uitbundig zonnig van start, dat een dagje Antwerpen beslist buiten moest worden doorgebracht. Wat is dan mooier om museumpark Middelheim te bezoeken, met een vaste en een wisselende collectie beelden. Er zitten verrassingen tussen. Bij een eerste blik denkt de toeschouwer misschien over bovenstaand beeld: dat is een vrolijk moment, dat gaat over vreugde. Het is een beeld van Rik Wouters, (1882-1915), en heet Het zotte geweld. Uitgelatenheid, kan dus 'los van remmingen' zijn, en daardoor gewelddadige trekjes krijgen...


Ingetogen is het 'Koning en koningin' uit 1952, '53 van Henry Moore


Wieland Forster - Grote badende, 1971

Een optische grap deze zeilboot...


En hier wordt de toeschouwer/wandelaar uitgenodigd om zélf wat binnen het kader wordt waargenomen in te vullen...


Drijven deze blokken of zijn ze verankerd?


Een dissonant in het landschap...iets lomps wat nieuwsgierig maakt eromheen te lopen

Mooi, dat (museum) park:

Museum Middelheim







Slenteren…

2016: het jaar met de eindeloze nazomer....een terugblik

Het jaar begon met een geweldig mooi schrijversfestival in Noordwijk waar ik een bijdrage in leverde: op een aantal historische locaties lazen schrijvers voor uit hun werk.


V.l.n.r. op de foto: Onno Blom, Jean Pierre Geelen, de wethouder cultuur van Noordwijk, Dorine Holman, de drijvende kracht achter het festival, de medewerkster van 'cultuurcafé Noordwijk', Kester Freriks, Elsbeth Etty, Jeroen Koch, Marjolein van Heemstra.





'Was ich noch zu sagen hätte' was het thema van de boekenweek in maart. In de Leidse bibliotheek sprak ik over de vaderrol van Thomas Mann.




Leiden vanaf het water...



Onthulling gevelsteen op een mooie zomerdag op de Leidse Hogewoerd van de oprichter van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde.




Een zomer ook waarin ik afscheid moest nemen van een dierbare vriendin: Teja Dichjans





Was ik in Spaarndam bij de expositie van tekeningen van Mathilde Renes, die haar leven bijhoudt in getekende dagboeken.



... En hield het niet op met nazomeren... strand…